Als klein meisje was ik al anders. Ik zag dingen die anderen niet zagen. Ik hoorde dingen die anderen niet hoorden. Als iemand pijn had, legde ik mijn hand erop en ging die pijn weg. Ik begreep het niet, maar ik voelde het. En ik durfde er niet voor uit te komen, want mensen zeiden dat ik gek was. Gestoord. Dat mijn gevoel niet klopte.
Op school werd ik gepest. Uitgelachen, uitgescholden, belachelijk gemaakt. Thuis was het niet beter. Mijn ouders hadden constant ruzie. Op een avond heb ik de politie moeten bellen omdat mijn vader mijn moeder aan de haren boven de trap had hangen. Daarna hebben we ons opgesloten in mijn kamertje, met het bed tegen de deur en een emmer als toilet.
Als klein meisje heb ik geprobeerd er een einde aan te maken. Zo erg was het. Zo alleen voelde ik me.
Maar ik was nooit echt alleen. Ik was altijd bij de dieren die we thuis hadden. Alleen bij hen voelde ik me veilig en begrepen. Ik begreep de dieren al toen ik een klein meisje was.
Ik overleefde. Maar ik had geleerd dat liefde pijn deed. Dat je je moest aanpassen om erbij te horen. Dat je eigen gevoel er niet toe deed. En met die overtuiging ging ik de wereld in.
Ik was altijd onzeker. Paste me aan aan iedereen om me heen en zocht de bevestiging altijd bij anderen, nooit bij mezelf.
Mijn eerste serieuze relatie was met iemand die mij mishandelde. Geestelijk en lichamelijk. Hij heeft geprobeerd mij te vermoorden. En ik dacht dat het normaal was. Want dat was wat ik had meegekregen. Ik wist niet beter.
Daarna trok ik keer op keer hetzelfde type aan. Narcistische mannen die precies wisten welke knopjes ze moesten indrukken. Ik gaf en gaf en gaf. Mijn grenzen bestonden niet. Ik bestond niet. Alleen wat ik voor een ander kon betekenen.
Mijn hoofd stond altijd aan. 24 uur per dag. Om het stil te krijgen begon ik te drinken en te gebruiken. Ik werkte me kapot, ging over mijn grenzen, kreeg lichamelijke klachten. Zorgde voor iedereen behalve voor mezelf. En ging gewoon door.
Op mijn zeventiende woonde ik niet meer thuis. Op mijn achttiende had ik mijn eigen huis. Ik begon dieren op te vangen uit het asiel. Dieren met een verhaal. Een ding was altijd zeker: als ik voor een dier koos, dan leeft dat dier bij me tot aan de dood.
Toen kreeg ik de diagnose: ADHD, autisme, hoogsensitief en hoogbegaafd. En ineens viel alles op zijn plek. Ik was niet gek. Ik was niet gestoord. Mijn gevoel klopte wél degelijk. Ik was alleen nooit begrepen.
Op 1 oktober 2023 stopte ik met alcohol en drugs. Mijn bewustzijn veranderde. En toen gebeurde er iets. Ik hoorde mijn dieren. Ze vertelden me wat ze nodig hadden. Ik twijfelde of ik gek was. Maar ik luisterde. En het klopte.
Ik begon het energetische werk. Volgde opleidingen, onderzocht methodes, kreeg download na download. Ik bouwde een gereedschapskist op van bewezen methodes, gecombineerd met mijn eigen inzichten. Dat werd uiteindelijk The Mirror Method.
Op mijn werk was ik een afdeling aan het opbouwen. Ik voelde me overal verantwoordelijk voor. Ik was al ziek geweest dat jaar. Reuma, prednison, pillen. Niet ziek gemeld. Gewoon doorgaan.
Toen werd Pippa ziek. Mijn hond. Een week later Boef, mijn kat. Weer een week later stond ik met mijn paard in de kliniek. Drie dieren in drie weken. De vierde week lag ik zelf thuis. Mijn lichaam kapte ermee.
In de weken dat ik rust nam, knapten mijn dieren een voor een weer op. Het kwartje viel. Mijn dieren waren niet toevallig ziek geworden. Ze lieten me zien wat ik al maanden negeerde. De spiegel liegt niet. Ook niet tegen mij.
Mijn moeder liet me altijd geloven dat zij het beste met mij voorhad. Ze liet me aan mezelf twijfelen en gaf me het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Ik heb het contact verbroken. Met haar. Met mijn hele familie. Dat was het moment dat ik echt voor mezelf opkwam.
Op mijn werk was de grens ook bereikt. Beloftes werden verdraaid. Ik werd kleiner gemaakt, monddood gemaakt. Dat was de maat. Ik ben voor mezelf begonnen. Omdat ik dit nooit meer wilde voelen.
Toen ik zichtbaar werd op social media, kreeg ik doodsbedreigingen. Ik word nog steeds gepest, getreiterd en uitgelachen. Ik heb al mijn geld geïnvesteerd en meerdere keren bijna de hoop opgegeven.
Maar ik ben doorgegaan. Ik sta rechtop. Ik laat me niet meer klein krijgen door anderen.
Mijn missie is om dieren een stem te geven. Zodat er minder dieren gedumpt worden, op straat belanden of in een asiel terechtkomen, alleen maar omdat mensen ze niet begrijpen.
En om vrouwen weer in verbinding te brengen met zichzelf. Zodat ze zichzelf terugvinden, zichzelf omarmen, en in de spiegel kijken en weer blij zijn als ze zichzelf zien.
Ik ga naar de oorzaak. Gelijk naar de kern. Geen eindeloze sessies, geen jarenlang graven. We raken de onderliggende pijn aan en laten de blokkade los. Ik ben eerlijk en direct. En soms kom ik bot uit de bocht. Maar als je er klaar voor bent om eerlijk naar jezelf te kijken, dan ben ik er voor je.
Bekijk het volledige aanbod. Voor jou en je dier, of voor jou als vrouw.